verb#6,891 by frequency
draufhaben
to be able to; to know one's stuff
- er/sie/es
- draufhat
- past
- draufhatte
- past participle
- draufgehabt
- separable
- drauf | haben
Meanings
- 1
to be able to; to know one's stuff — used sometimes with etwas or nichts
Conjugation
| present | past | |
|---|---|---|
| ich | draufhabe | draufhatte |
| du | draufhast | draufhattest |
| er/sie/es | draufhat | draufhatte |
| wir | draufhaben | draufhatten |
| ihr | draufhabt | draufhattet |
| sie/Sie | draufhaben | draufhatten |